De kerk is altijd een zingende gemeenschap geweest. Al eeuwenlang geven christenen woorden aan geloof, hoop, dankbaarheid, twijfel en verlangen. In iedere tijd klinken daarbij nieuwe liederen, in de taal en de muziek van dat moment.
Ook de naam Sela komt uit die lange traditie. In de Psalmen is ‘sela’ een muzikale aanwijzing, een moment van rust voordat de muziek weer aanzwelt.
Al in de eerste gemeenten speelde samen zingen een belangrijke rol. Paulus moedigt de christenen in Efeze aan om met elkaar psalmen, hymnen en geestelijke liederen te zingen. Door de eeuwen heen is dat niet veranderd. Mensen vinden elkaar in woorden en melodieën die helpen om het geloof te verwoorden en samen te beleven.
Geworteld in een eeuwenoude traditie schrijft Sela nieuwe liederen voor de kerk van nu. Liederen die mensen samenbrengen en woorden geven aan geloof, hoop en vertrouwen. Liederen die ruimte geven aan verwondering, vreugde, verdriet, vragen en vertrouwen.
“
Geworteld in een eeuwenoude traditie schrijft
Sela nieuwe liederen voor de kerk van nu.
Samen zingen verbindt. Liederen kunnen woorden geven aan wat ons bezighoudt en ons helpen om Gods beloften te blijven herinneren. De Bijbel kan ons richting geven en ons steeds opnieuw wijzen op Gods trouw. In liederen delen we met elkaar wat ons draagt en zoeken we woorden voor geloof en hoop. Zo bemoedigen we elkaar en groeien we samen in het volgen van Christus.
Geloven raakt niet alleen de zondag, maar het hele leven. In hoe we omgaan met God, met elkaar en met de wereld die ons is toevertrouwd. Samen zingen is één van de manieren waarop we daarop antwoorden. Niet omdat het moet, maar omdat muziek mensen samenbrengt en woorden kan geven aan wat soms moeilijk uit te spreken is.
Daarom schrijft Sela nieuwe liederen voor de kerk van nu. In de hoop dat mensen, over kerkmuren en generaties heen, elkaar blijven vinden in het zingen van Gods liefde en trouw.
